Sıcak bir Temmuz günü , Anadoluhisarı dere kenarında bir kafede oturmuş dereden geçen yatları tekneleri izlerken düşünüyorum. Eski Hisarlıyız 70'lerde gelmişiz. Çocukken şimdi çayırda, şakağımız zonklayana  yüzümüz kıpkırmızı olana kadar top oynardık. Çayıra yemyeşil çimlere kaldırımdan adım atıp girebilirdin. Şimdi artık her yer parmaklıklar, tel çitlerin arkasında Hisar'da.       Çayırdan çık koşarak A.Hisarı kulüp binasının yanından geç her yer sarı yeşil kulüp renkleri caddeye bakan yerleri çiçekler olan çay bahçesi orayı biraz geç tüm Hisarlıların yaz gecelerinde maaile izlediği minyatür kale futbol turnuvalarının düzenlendiği basketbol sahası, her zaman açık dilediğinde git basketbol oyna, orda birinci ligde oynayan basketçilerle bile tanışmıştım, hemen yanında boylu boyunca kulübün antreman sahası. Biraz ilerde köprüyü geç , ister hemen sağdan aşağıya doğru kıvrıl ister parkın içinden geçip çık ister ister postanenin yanından gi...

Mauro icardi'nin  kırdığı en golcü yabancı rekorundan sonra yazdığı yazıyı okudunuz mu ve ona George Hagi nin verdiği cevabı. "Sevgili Maestro Gheorghe Hagi, Bu satırları, devlerin ayak izlerinde yürüdüğünü bilen birinin tevazusuyla ve kalbim dolu olarak yazıyorum. Bugün birçok kişi bir rekordan, sayılardan, istatistiklerden söz ediyor. Ben ise çok daha büyük bir şeyden bahsetmeyi tercih ediyorum: MİRASTAN. Rekorunuzu geçmek, sizi geçmek anlamına gelmez. Çünkü siz sadece goller bırakmadınız; kimlik, karakter ve gurur bıraktınız. Galatasaray’ın kendini büyük, korkulan ve saygı duyulan bir kulüp olarak görmesini sağladınız. Tüm bir ülkeye bu kulübün sonsuza kadar sevilmesi gerektiğini öğrettiniz. Bizden önce Metin Oktay vardı. Galatasaraylı olmanın ne demek olduğunu öğreten isim. Bu formayı onur, tutku ve kader hâline getiren kişi. Siz bu mirası aldınız ve başka bir boyuta taşıdınız. Ve bunun sayesinde bizden sonra gelenler şunu anladı: Burada sadece futbol oynanmaz;...

“Aynı yerde fazla kalma” ifadesi, ilk duyulduğunda bir kaçış çağrısı gibi algılanabilir. Sürekli gitmeyi, yer değiştirmeyi ya da hiçbir yere bağlanmamayı öğütlüyormuş hissi verir. Oysa bu cümle, adreslerden çok daha derin bir yere işaret eder. Burada kastedilen yer, çoğu zaman bir mekân değil; bir düşünce biçimi, bir alışkanlık, bir hâl’dir. Casa El Mente, yani “zihnin evi” kavramı, insanın yaşadığı alanla düşündüğü alanın birbirinden kopuk olmadığını söyler. Duvarlarla bölünmüş evler gibi, katı kabullerle bölünmüş zihinler de zamanla nefessiz kalır. Bu yüzden sadeleşen mekânlar, sadece göze değil, zihne de ferahlık verir. Non-muro felsefesi bu noktada devreye girer. “Duvar yok” demek, yalnızca açık plan bir ev anlayışı değildir. Aynı zamanda hayatı keskin çizgilerle ayırmamayı, içerisiyle dışarısı, eskiyle yeni arasında sert sınırlar koymamayı anlatır. Çünkü insanı en çok yoran şey, çoğu zaman görünmeyen duv...

Bazı filmler vardır; ilk izlendiğinde romantik bulunur, yıllar sonra tekrar izlendiğinde ise bambaşka bir şey anlatır. Before Sunrise , tam olarak bu tür filmlerden biri. Aradan geçen onca yıla rağmen hâlâ izleniyor, hâlâ paylaşılıyor ve hâlâ üzerine konuşuluyor. Peki neden? Neredeyse hiçbir olayın olmadığı, iki insanın saatlerce konuştuğu bir film nasıl oluyor da zamana bu kadar direnebiliyor? Hikâye Değil, An Yaşatması Before Sunrise klasik bir hikâye anlatmaz. Başlangıcı, ortası ve net bir sonu yoktur. Film, Viyana’da geçen tek bir gecenin içinde akıp gider. İzleyiciye “ne olacak?” sorusunu sordurmak yerine, “şu an ne hissediyorum?” dedirtir. Bu yüzden film, her izlendiğinde farklı bir duyguya temas eder. Diyalogların Gerçekliği Filmdeki konuşmalar yazılmış gibi ...

Bazı yönetmenler vardır; filmleri hiç eskimez ama isimleri zaman zaman sessizliğe çekilir. Sonra bir gün, fark etmeden herkes aynı soruyu sormaya başlar: “Bu filmler neden yeniden konuşuluyor?” Richard Linklater son dönemde tam olarak bu sorunun merkezinde. Bir süredir sosyal medyada, sinema haberlerinde ve izleme listelerinde Linklater filmlerine sıkça rastlanıyor. Özellikle Before Sunrise , Boyhood ve üçleme etrafında dönen sohbetler yeniden hız kazandı. Bu ilgi bir nostalji patlaması değil; daha çok zamanla ilgili bir fark ediş. Zamanın Yönetmeni Richard Linklater’ı diğer yönetmenlerden ayıran en belirgin şey, zamanı bir hikâye aracı olarak kullanması. Onun filmlerinde büyük olaylar, dramatik kırılmalar ya da hızlı anlatımlar yoktur. Bunun yerine, hayatın içinden geçen sıradan anlar vardır. Bugünün izleyicisi için bu anlatı...

Evcilik (2024), gündelik yaşamın sıradan görünümünün altındaki karmaşayı ve insan ilişkilerinin ince çatlaklarını ustalıkla ortaya koyan bir yapım.  Film, dramatik abartılardan uzak, sessiz gözlemlerle ilerlerken, izleyiciyi karakterlerin iç dünyasına ve evlilikteki uyumsuzlukların yarattığı gerilime dikkatle bakmaya davet ediyor. Yönetmenin tercih ettiği doğal çekimler ve akıcı tempo, sıradan bir hikâyeyi unutulmaz bir deneyime dönüştürüyor. Evcilik Filmi Konusu Evcilik , günümüz Türk toplumunun en yaygın ama en az konuşulan problemlerinden birine odaklanıyor: Birbirini yanlış seçmiş çiftlerin mutsuzluğu. Film, evlilik kurumunun romantik beklentilerden sıyrılıp günlük bir yaşam ortaklığına dönüştüğü noktada, iki insan arasındaki bağın nasıl zayıfladığını anlatıyor. Aynı evi paylaşan, aynı sofraya oturan ama duygusal olarak birbirinden uzaklaşmış bir çiftin hikâyesi üzerinden ilerliyor. Hikâye yalnızca tek bir evliliği değil; benzer sorunları yaşayan pek çok ilişkiyi temsil e...